زمینه و هدف: شرایط بیومکانیک اندام میتواند تاثیر بارزی بر بکارگیری واحدهای حرکتی داشته باشد. الکترو میوگرافی سطحی روشی است برای ارزیابی فعالیت عضلانی و زمان شروع آن در هنگام فعالیتهای مختلف. هدف از این تحقیق استفاده از این روش برای تعیین کارکرد مراکز کنترل حرکت به ازای نوع کار در عضلات اکستانسور مفصل زانو است.روش بررسی: تعداد ده فرد سالم در این تحقیق شرکت کردند و در دو زنجیره باز و بسته پنج بار حرکت خم و باز شدن زانو را همزمان با ثبت الکترومیوگرافی عضلات انجام دادند. پس از محاسبه انتگرال هر یک از تکرارها بر اساس زنجیره (باز - بسته) و نوع انقباض (کانسنتریک - اکسنتزیک) متوسط سه تکرار میانی از پنج تکرار محاسبه و مقایسه شدند.یافته ها: مقایسه بکارگیری واحدهای حرکتی در سه عضله اکستانسور زانو در دو نوع انقباض کانسنتریک و اکسنتریک در زنجیره باز تفاوت معنی داری را نشان نداد ولی در زنجیره بسته برای دو عضله واستوس مدیالیس و واستوس لترالیس این تفاوت معنی دار بود (P<0.05). نتایج نشان داد که تفاوت معنی داری در بکارگیری واحدهای حرکتی سه عضله بین دو زنجیره باز و بسته در دو نوع انقباض وجود دارد (P<0.05).نتیجه گیری: در زنجیره باز بین دو انقباض کانسنتریک و اکسنتریک نحوه بکارگیری واحدهای حرکتی تفاوتی ندارند. این فرایند حاکی از آن است که صرف نظر از نوع انقباض در زنجیره باز وارد ساختن نرونهای حرکتی در یک الگوی کنترلی قرار دارند. در زنجیره بسته انقباض کانستریک از بکارگیری واحدهای بیشتری نسبت به اکسنتریک بر خوردار است که با مکانیزم میزان دخالت جزء انقباضی نسبت به عوامل غیر انقباضی همسو است و این امر ناشی از طبیعت دو نوع فعالیت است که در زنجیره بسته بیشتر عینیت پیدا کرده است. مقایسه بین دو زنجیره نشان داد که در زنجیره بسته هر دو نوع انقباض (اکسنتریک و کانسنتریک) دارای حجم بیشتری از واحدهای حرکتی هستند. بدین معنی که در زنجیره بسته به لحاظ اثر نیروهای وارده این افزایش اتفاق افتاده است.

زمینه: احتمال ابتلا به بیماری آرتروز با افزایش سن بیش تر می شود. آرتروز مفصل زانو باعث درد و التهاب این مفصل می گردد. این عوارض احتمالا می تواند قدرت و عملکرد عضلات را تحت تاثیر قرار دهد. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه قدرت ایزومتریک عضلات فلکسور و اکستنسور زانو و توانایی عملکردی بین مردان مبتلا به آرتروز مفصل زانو با بزرگسالان سالم انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش مورد- شاهدی که در سال 1394 در اصفهان بر روی 22 مرد مبتلا به آرتروز مفصل زانو به عنوان گروه بیمار و 22 مرد بالغ سالم به عنوان گروه کنترل انجام شد. قدرت ایزومتریک عضلات فلکسور و اکستنسور مفصل زانو با استفاده از دینامومتر و توانایی عملکردی با استفاده از آزمون های بالا و پایین رفتن از پله ها، 5 بار نشستن و ایستادن و برخاستن- راه رفتن و نشستن ارزیابی شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تی مستقل استفاده شد. یافته ها: میانگین سن افراد گروه بیمار و شاهد به ترتیب 6.27±52.6 و 4.19±49.8 سال بود. قدرت عضلات اکستنسور و فلکسور زانو در بیماران به طور معنی داری کم تر از افراد سالم بود (0.001>P). توانایی عملکردی بیماران در آزمون بالا و پایین رفتن از پله ها (0.001=P)، آزمون 5 بار نشستن و ایستادن (0.001>P) و آزمون برخاستن- راه رفتن و نشستن (0.001>P) به طور معنی داری ضعیف تر از گروه شاهد بود. نتیجه گیری: ضعیف تر بودن قدرت عضلات زانو و توانایی عملکردی بیماران مبتلا به آرتروز زانو در مقایسه با بزرگسالان سالم بیان گر این نکته است که متخصصان توانبخشی و پزشکی ورزشی بایستی در طراحی برنامه های درمانی این گونه بیماران، تمرینات ویژه ا جهت بهبود قدرت عضلات فلکسور و اکستنسور زانو و توانایی عملکردی در نظر بگیرند.

مقدمه و اهداف: امروزه استئوآرتریت یکی از شایع ترین علل ناتوانی در افراد مسن می باشد. بیماران مبتلا به استئوآرتریت سمت داخلی زانو اغلب بی ثباتی زانو، احساس چین خوردگی و خالی شدن زانو هنگام راه رفتن را تجربه می کنند که منجر به افزایش فعالیت عضلات می شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر ارتز جدید زانو بر فعالیت عضلات اندام تحتانی، در حین راه رفتن در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو می باشد. مواد و روش ها: تعداد 10 نفر از بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو با میانگین سنی (6/5± 1/56 سال) در مطالعه حاضر شرکت کردند. شرکت کنندگان 7 مرتبه با ارتز و 7 مرتبه بدون ارتز با سرعت دلخواه راه رفتند. فعالیت عضلات اندام تحتانی با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی سطحی ثبت گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری تی-زوجی با سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافته ها: میانگین و انحراف استانداردشدت درد (05/0=(P و فعالیت عضلات در وضعیت راه رفتن با ارتز نسبت به وضعیت بدون ارتز به صورت معناداری کاهش یافت. اگرچه مدت زمان اجرای تست حرکت عملکردی (88/0=(P و سرعت راه رفتن (34/0=(P با ارتز و بدون ارتز تفاوت معناداری نشان ندادند. نتیجه گیری: به نظر می رسد که ارتز جدید زانو در نتیجه ایجاد ثبات مکانیکی در زانو، شدت درد و میزان فعالیت عضلات را در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو کاهش می دهد.

اهداف: استیوارتریت یکی از شایع ترین بیماری های مفصل زانو است. این بیماری یک اختلال چند عاملی، التهابی و تخریبی مفصل است که بافت های سینوویال و غضروف مفصلی را درگیر می کند و باعث ایجاد درد دایمی، محدودیت عملکردی و کاهش کیفیت زندگی بیماران می شود. در موارد پیشرفته این بیماری، جراحی تعویض کامل مفصل زانو به منظور کاهش درد و بهبود عملکرد این بیماران انجام می شود. وجود درد پس از این جراحی، یک نگرانی اصلی است که کیفیت زندگی این افراد را کاهش می دهد. یکی از علل درد پس از جراحی در این بیماران، دردهای خارج مفصلی و درگیری سیستم عضلانی اسکلتی است که شایع ترین علت آن، درد ناشی از نقاط ماشه ای فعال است. سوزن خشک یکی از روش های غیر فعال کردن نقاط ماشه ای است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات سوزن خشک بر روی شدت درد و عملکرد بیماران دارای نقاط ماشه ای فعال در عضلات اطراف زانو پس از جراحی تعویض کامل مفصل زانو بود. روش بررسی: این تحقیق یک مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی قبل و بعد بود. در این مطالعه 49 بیمار مرد یا زن با دامنه سنی 55 تا 80 سال که حداقل 3 ماه از عمل جراحی تعویض کامل مفصل زانوی آن ها گذشته بود و هنوز از درد شکایت داشتند توسط پزشک متخصص ارتوپد پس از بررسی معیارهای ورود و خروج، به این مطالعه ارجاع شدند. پس از بررسی محقق اول از نظر معیارهای ورود و خروج و وجود نقاط ماشه ای فعال در عضلات اطراف زانو شامل کواردی سپس، هامسترینگ وگاستروسولیوس، 27 بیمار واجد شرایط شناسایی شدند. میزان درد در این بیماران، قبل، یک هفته و یک ماه پس از سوزن خشک بر اساس مقیاس خطی دیداری درد و عملکرد بیماران بر اساس پرسش نامه کووس اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان دهنده وجود اختلاف معناداری بین میزان درد قبل از سوزن خشک (8/9±,57/2) و 1 هفته بعد از سوزن خشک (10/8±,33/6) با P<0/001 هستند. همچنین اختلاف معنی داری بین عملکرد بیماران قبل از سوزن خشک (11/9±, 47/5) و یک هفته بعد از سوزن خشک (10/6±,42/3) با P<0/006 مشاهده شد. بین درد یک هفته پس از سوزن خشک و یک ماه پس از آن و عملکرد، یک هفته پس از سوزن خشک و یک ماه پس از آن اختلاف معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: انجام یک جلسه سوزن خشک بر روی نقاط ماشه ای فعال عضلات اطراف زانو پس از جراحی تعویض کامل مفصل، باعث کاهش درد و بهبود عملکرد بیماران می شود.

مقدمه و اهداف: آسیب ACL یکی از آسیب های جدی و پرهزینه است که از آن به عنوان کابوس ورزشکاران نام برده شده است. افزایش زاویه والگوس زانو در خلال حرکات پویا نظیر فرود و اسکات یکی از عوامل خطرآفرین آسیب زانو و کاهش بازده مکانیکی حرکت است. هدف مطالعه حاضر مقایسه فعالیت فیدفورواردی عضلات زانو ورزشکاران زن با و بدون والگوس داینامیک زانو در طی فرود تک پا است. مواد و روش ها: در پژوهش حاضر، 32 زن ورزشکار به عنوان آزمودنی شرکت کردند که در دو گروه سالم و والگوس (زاویه والگوس بیشتر از 12 درجه) قرار داده شدند. فعالیت فیدفورواردی عضلات همسترینگ داخلی، همسترینگ خارجی، واستوس داخلی، واستوس خارجی، دوقلوی داخلی و دوقلوی خارجی این افراد در حین فرود تک پا با پای برتر از ارتفاع 50 سانتی متری ثبت شد. فعالیت فیدفورواردی عضلات در 150 میلی ثانیه قبل از تماس پا با زمین اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) با سطح معناداری 0/05≤ p استفاده شد. یافته ها: یافته های تحقیق حاضر نشان داد فعالیت فیدفورواردی عضلات خارجی زانو در افراد با والگوس داینامیک زانو نسبت به افراد سالم بیشتر است (05/05p). نتیجه گیری: به نظر می رسد فعالیت فیدفورواردی عضلات خارجی زانو در زنان ورزشکار دارای والگوس داینامیک زانو در مقایسه با ورزشکاران زن سالم بیشتر از عضلات داخلی زانو است که این موضوع والگوس زانو را در حین فعالیت های پویا افزایش می دهد؛ در نتیجه ریسک آسیب ACL در این افراد افزایش می یابد.

در تحقیق حاضر سعی گردیده ضمن ارایه یک برنامه حرکت درمانی علاوه بر تعیین وضعیت نیروی عضلات عمل کننده بر زانوها سرعت بهبودی نمونه ها و توانائی آنها در انجام تمرینات ویژه مورد ارزیابی قرار گیرد لذا تعداد 20 نفر از افراد بستری شده که تحت عمل جراحی زانو قرار گرفته اند در گروه سنی مشابه جهت مطالعه انتخاب گردیدند. این بیماران مجموعاً 2 ماه تحت برنامه درمانی قرار داشته به گونه ای که گروه تجربی برنامه درمانی خود را بر اساس شیوه ارایه شده از سوی محقق اجرا نموده و گروه شاهد صرفاً به انجام برنامه¬های درمانی بیمارستان و نیز اجرای برنامه های فیزیوتراپی پرداختند. نتایج حاصله نشان داده است که روند بهبودی گروه تجربی در دستیابی به توانایی فعالیت با دوچرخه ثابت و جمع نمودن زانوی خود در زاویه 80_75 درجه سریع تر بوده است قدرت عضلات چهار سر رانی نمونه های گروه تجربی پس از 50_40 روز از عمل جراحی 61 کیلوگرم و در گروه شاهد فقط 52.7 کیلوگرم بوده است. شروع فعالیت راه رفتن و دویده آهسته در مورد گروه تجربی در زمینه شروع راه رفتن 1.7±14.3و در گروه شاهد 6.1 ±15.2روز پس از عمل جراحی بوده و این میزان برای آغاز مرحله دویدن آهسته برای گروه تجربی 6.3±26.4 و در گروه شاهد 6.1±15.2روز پس از عمل جراحی بوده و این میزان برای آغاز مرحله دویدن آهسته برای گروه تجربی 6.3±26.4و برای گروه شاهد 2.8±35.4روز پس از عمل جراحی بوده است. زمان انجام تستهای حرکتی و مقایسه دو گروه در کسب این توانایی نیز نشان می دهد که 98.3 درصد از افراد گروه تجربی این توانایی را حداکثر تا 2 ماه پس از عمل جراحی کسب نمودند. در حالیکه این میزان در گروه شاهد در مدت زمان مشابه برابر با 81.5 درصد بوده است

مقدمه و هدف: استفاده از ارتز زانو مکانیک دویدن را تغییر می دهد. یکی از عوامل بیومکانیکی مهم در توانبخشی و پیشگیری از آسیب هم انقباضی مفاصل زانو و مچ پا می باشد. بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی اثرات ارتز زانو بر تغییرات انقباض عضلات زانو و مچ پا در هنگام دویدن در افراد دارای زانوی پرانتزی می باشد روش کار: این مطالعه نیمه تجربی با شرکت15 مرد سالم و 15 بیمار مبتلا به زانوی پرانتزی شهرستان اردبیل انجام گرفت. به آزمودنی ها بریس زانو جدیدی داده شد و از آن ها خواسته شد که این بریس ها را در مدت 2 ماه بپوشند. مرحله آزمون نیز به صورت قبل و بعد از مداخله انجام پذیرفت. آزمون شامل داده های الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی بود که از طریق آن هم انقباضی عضلات زانو و مچ پا در پای راست هنگام دویدن با سرعت دویدن ثابت ثبت شد. یافته ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که اثر تعاملی گروه و زمان بر هم انقباضی عمومی مفصل زانو در فاز هل دادن (0/007=P) و مفصل مچ پا در طول فاز اتکا (0/025=P) به لحاظ آماری تفاوت معناداری را دارند. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که بریس زانو بر انقباض عمومی مفاصل زانو و مچ پا در بیماران مبتلا به زانوی پرانتزی تاثیر می گذارد.